Avrupa bebeklerini arıyor. Gittikçe yaşlanan ve azalan nüfusunu artırabilmenin derdine düşmüş durumda. Akademisyenler, siyasetçiler ve sosyologlar nüfus artışıyla ilgili teoriler üretiyorlar ve bunlar sık sık görsel ve yazılı medyada yer alıyor.Avrupa?da düşen doğurganlık oranını(Fransa?da 1,5)artırmaya çalışıyorlar.Ama çareyi yanlış yerlerde arıyorlar bence. Doğan çocuklara yüksek primler vermekle, kiliselerin yaptığı propaganda çalışmalarıyla bu sorunu çözemezler.Çünkü sorun tefessüh etmiş ahlak anlayışında yatıyor.
Bugün Fransa?da evlilik oranları çok düşük. Kadınların çoğu evliliği değil(cohabitation)
denen birlikte yaşamayı tercih ediyor.Zamanı gelince uzun süren boşanma formalitelerinden kurtulmak için.Bu yaşam tarzı kanunen kabul edilmiş durumda ve eğer çocuk dünyaya gelirse evlilikten olmuş gibi tescil ediliyor.Ama bu yaşam tarzını tercih edenler zaten çocuk yapmayı akıllarının ucundan bile geçirmiyorlar.
Buraya geldiğimde arabam olmadığı için her yere yaya gidiyordum ve bu benim için
İyi bir fırsat oldu bu toplumu tanımakya. Geçtiğim sokaklarda hiçbir çocuğa veya hiçbir genç insana rastlamadım desem yalan olmaz. En çok gördüğüm üç şey neydi biliyor musunuz?
Bir evin penceresinde kucağına aldığı kediyle dışarıya bakan bir yaşlı?
Ya da eline köpeğini almış gezdiren bir yaşlı?
Bir de eline küçük bir çiçek demeti alarak dolaşan yine bir yaşlı?.
Okullarda derslerim başlayınca çok şaşırdım. Çünkü bizim ülkemizdeki okullarda olduğu gibi cıvıl cıvıl bir öğrenci topluluğu ile karşılaşacağımı sanmıştım.Ama gerçekten düşündürücü bir manzara ile karşılaştım. Beş bin beş yüz nüfuslu bir şehirde iki ilkokul vardı.
Toplam olarak ise dört yüz öğrenci vardı. Onların da yaklaşık yüz tanesi Türk öğrenci. Okullarda bile bir sessizlik var. Bütün bunları görünce eski okulumu (Atatürk İlköğretim Okulu) o kadar özledim ki?
Sık sık aklıma şu düşünce gelir.Avrupa bitmiş durumda.Yollarda gördüğüm üç şey:
Kedi-Köpek ve İhtiyar. Elli yıl sonra bunların ülkeleri acaba hangi ellere kalacak.
Bir dahaki yazıda görüşmek üzere