Hicretin ikinci senesiydi Uhud dağında fitne ateşleri yakılmış ve savaşın ucu görünmüştü. Uhud ile ilgili vakıaya, tarihçilerin baktığımızda manzara şöyledir!
Uhud, fedakârlığın, sadakatin, samimiyetin adıdır. Orada aynı zamanda insanın içini yakan, kan ağlatan hâdiseler de cereyan etmişti. Nebiler Nebisinin başı yarılmış, dişi kırılmış, üzerine giydiği zırhı parçalanmıştı. Zırhın halkaları mübarek vücuduna saplanmıştı. Ashap o halkaları Efendimizin mübarek vücudundan, dişleriyle çıkarmaya uğraşırken dişini kıranlar olmuştur.
Resulü Ekrem’in (asm)vefat ettiği yalanı çıkarıldı. Efendiler Efendisi vefat ettikten sonra yaşamak istemeyen sahabeler vardı. Onun için hepsi ölümü göze aldılar. Sahabe hayatında bu tür vakalar pek çoktur. Bunlardan birisini nakledeceğim.
Peygamberimizin (sav) vefat ettiği şayiası yıldırım hızıyla Medine ufuklarına yayıldı. Bütün kadınlar, kızlar ve Gelinler ağlıyorlardı. Adeta siyahlar giyinmişlerdi. Kadınların sultanı Ayşe annemiz (ra), Uhud’a koştu. Yaralıların yarasını sarıyor, su isteyenlere su taşıyordu. Analar anası o gün bir nefer gibi sağa, sola koşuyordu. Hanımlar içinde peygamber sevdalısı bir kadın vardı. (İbni Hacer, adının Sümeyra (ra) olduğunu kaydeder.)
Resulü Ekrem (sav) şehit oldu haberi karşısında Hz. Sümeyra (ra), sanki beyninden vurulmuştu. Atına atladığı gibi Uhud’a koştu, bir taraftan da kendi kendine konuşuyordu: “Ben babamı gönderdim, kocamı, iki oğlumu gönderdim. Onlara, Resulü Ekrem’i iyi koruyun, sakın ha ona bir şey olmasın! Eğer ona bir şey olur siz sağ kalırsanız yüzünüze bakmam diye yeminler, kasemler etmişti. O bizim hayatımızın hayatıdır, dinin tebliğcisidir. O olmadıktan sonra güneşsiz cihanı neyleyeyim? Onlara ne oldu? Kolları, kanatları kırılsın! Peygamber şehit oldu da korumadılar. Resulü Ekrem şehit oldu ise benim babam da kocam da hatta iki oğlum da şehit oldu demektir diye sızlanarak Uhud’a doğru ilerliyordu. Uhud’a vardığın da “Resulü Ekrem (sav) nerede?” diye sordu.
Bir aralık bir el kalktı.
“Sümeyra, çocukların işte burada uzanmış yatıyorlar.”
Onlara dönüp bakmadı.
“Resulü Ekrem (sav) nerede? Onu bana gösterin!” dedi. Öte taraftan bir el kalktı:
“Sümeyra, işte kocan burada şehit düştü” dediler.
O yine dönüp bakmadı.
O sürekli soruyordu, “Resulü Ekrem (sav) nerede? Onu bana gösterin!” diyordu. Biraz daha ilerlediği zaman bir el daha kalktı.
“Sümeyra işte baban burada yatıyor.”
Ona da dönüp bakmadı ve sormaya devam etti:
“Resulü Ekrem (sav) nerede? Bana onu gösterin!” diyordu.
Nihayet bir merhametli el kalktı:
“Sümeyra merak etme, işte Resulü Ekrem (sav) burada, hayattadır” dedi.
Hazreti Sümeyra hızla Allah Resulü’nün (sav) bulunduğu tarafa atını sürdü. Resulü Ekrem’i görünce atından indi, Resulü Ekrem (sav) min yanına vardı. Cübbesini dudaklarına götürürken, tarihin durup dinleyeceği ve insanlığın kulağına küpe yapacak, zamanı durduracak ve konuşan herkesin durup dinleyeceği, şu cümleler dudaklarından dökülü.
كُلُّ مُصِيبَةٌ بَعْدَ ذَا لِكَ جَلَا لْ يَا رَسُولَ الله
“Gök şak şak olsa başıma dökülse, yer parçalansa beni yutsa, yıldızlar bağı kopmuş tespih tanesi gibi başıma yağsa, babam ölse, kocam ölse, oğullarım ölse gam yemem artık, seni sıhhatte buldum. Bundan sonra bütün musibetler pire ısırması gibi hafif gelir, bütün acılara katlanılır ey Allah’ın Resulü!”(56)
Ashabı böylesine yıldızlaştıran erişilmez yapan sır bu değil miydi? Ne derin muhabbet! Ne kuvvetli iman! Ne samimiyet! Ne sabır! Ne metanet! Ne teslimiyet! Bu ne aşktır ki! Allah Resulünün yoluna her şeylerini feda edebiliyorlar.
Allah’ım bizlere de o aşk ve muhabbetten lütfeyle! İmanımızı kavi, davranışlarımızı güzel eyle! Allah Resulünün sevgisini gönlümüze nakş eyle! O’na muhabbeti her şeyin önünde tutabilmeyi kolay eyle! Ashabı kiramın şu örnek davranışlarından hissemizi ziyade eyle! Sümeyra Hatun (ra) gibi annelerimizin şefaatlerine nail eyle! Âmin.
(56) Ebu Nuaym-ı İsfahani, Hilyetü’l-Evliya, cilt, 2, Sayfa No:71-72