30-40 milyon taraftarı olan kulüpler içinden, yasalara, ahlaka, vicdana uymayan eylem ve söylemlerde bulunanlar çıkmasalar iyi ama çıkabiliyorlar.
Bu nedenle, sırf taraftarlık refleksiyle şahsen ben taraftarı olduğum kulüp de dâhil hiç bir kimsenin eylemine de söylemine de kefil olmam. Onları tanımıyorum ki sözlerine ya da yaptıklarına kefil olayım... Kaldı ki tanıdıklarıma bile kefil olmam.
Ayrıca bu kulüpler birbirleriyle maçlar yapıyorlar. Yani oyun oynuyorlar. İki direk arasından topu geçirmeye çalışıyorlar. Zaman oluyor oyuncu panikle, topu kendi kale direkleri arasından dahi geçirebiliyor ve takımına eksi puan kazandırabiliyor.
Hal böyle iken nasıl oluyor da böyle bir oyunda; maçtan saatler, günler önce takımının "galip geleceğini," aylar öncesinden, "sezon sonunda şampiyon olacağını" kesin bir dille ifade edebiliyor toplumları kışkırtıcı sözler edebiliyorsun?
Bakın puan kaybettikleri için iki hafta önce sosyal medya SARI KIRMIZI renklerden, bu hafta ise SARI LACİVERT renklerden mahrum kaldı. Bu durum yani puan kaybetme işi, tıpkı kazanma işi gibi gayet doğal bir şey ama galip gelince hakaretler küfürler, mağlup olunca da saklambaç oyunları hiç hoş olmuyor.
Hakikaten bu iş için ayrı bir hastane olmalı ve tanımadıkları kişilere dahi küfür edecek kadar fanatik olanlar bu hastanelerde tedavi edilmeliler ve tedbirli olarak sezon boyunca maçlara alınmamalılar. Yani "maç diyeti" belki de iyi gelecektir bu hastalara... Hakikaten top için, tanımadığı kişilere küfür edenler hastalıklı kişilerdir.
Bunlar, toplum için ahlak sorunu, daha ötesinde güvenlik sorunu oluşturuyorlar.
Konuya bir başka açıdan bakacak olursak, futbolun insanlar üzerindeki etkisi ile ilgili olumsuz çok şey söylenebilir.
“Dünyada ve ülkemizde, “futbolun afyon olduğunu söyleyen, insanların vicdanlarını uyuşturan bir öğe olduğuna” inanan, birçok aydın vardır. Muhafazakâr aydınların, bu konudaki aşağılamaları, aşırı futbol tutkusunun, bir ‘batıl inanç’ olduğu savına dayanır. Her şeyi ile futbola inanmış olan halk kitleleri, kendilerine yakışan bir şekilde ayaklarıyla düşünmeye başlarlar. Bilinçaltlarında tatmin olurlar, bu aşamada hayvansı içgüdüler, insan mantığına hâkim olur, cehalet kültürü ezer ve böylelikle ayak takımının istediği gerçekleşmiş olur. Buna karşın, birçok sol görüşlü aydın, futbolun yığınların dinamizmini azalttığı ve devrimci güçlerini başka yöne kanalize ettiği için futbolu aşağılarlar (Galeano, 1998: 44).
Nitekim tarihte, kitleleri kadın ve sporla oyalayarak, yönettiğini ifade eden yöneticiler olmuştur. “Kitlelere, nasıl bir yöntemle, uzun süreli olarak hükmedebilirler?” sorusuna, “Onları uyutarak.” cevabını veren, siyaset bilimciler söz konusudur.
Marx’ın insanların acılarını, hiç değilse geçici olarak dindiren afyonlardan bahsederken, futbolu kastettiğini ileri süren sosyologlar vardır. İspanyol diktatör Salazar, diktatörlük süresinin, uzun süre ayakta kalma nedenini “3F formülü” ( Fiesta, Foda ve Futbol) ile açıklayan siyaset bilimciler olmuştur.
Futbolu bir savaş aracı gibi kullananlar da olmuştur.
Dünyada futbolun sebep olduğu birçok kanlı olaylar olmuştur. 1969 yılında aralarında zaten sorunlar olan Güney Amerika ülkelerinden, Honduras ve El Salvador futbol karşılaşmasını bahane ederek aralarında savaşın patlak vermesine sebep olmuşlardır.
Ülkemizde futbol tarihinin en kanlı “savaşı,” 17 Eylül 1967 tarihinde, Kayseri Şehir Stadı’nda cereyan etmiştir. O yıl, ikinci ligde oynanan iki komşu ilin takımı, Kayserispor-Sivasspor’un maçında, tribünlerde çıkan çatışmada, çoğunluğu Sivas ’tan gelen “Yiğido”lardan olmak üzere, 41 ölüm ve 600 yaralanma vakası olmuştur.”*Mehmet ÖCALAN. Fırat Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu – ELAZIĞ
Bu yüzden futbolu bir spor müsabakası olmaktan çok toplumun huzur ve güvenine kurşun sıkmak için bir bahane olarak kullanmak istendiği de bir vakıadır. Bu art niyetlilere fırsat verilmemeli bireyler, kışkırtmalara karşı uyanık olmalı ve akıllarını kullanmalıdırlar.
Sloganımız:
"İyi oynayan kazansın!" şeklinde olmalıdır.
