Toprak kapanır.
Kalabalık dağılır.
En çok “ben sensiz yapamam” diyenler bile yavaş yavaş uzaklaşır.
Ve sen…
Bir avuç toprağın altında, karanlıkta, tek başınasın.
O an anlıyorsun;
hayat dediğin şey ne kadar kısa, ne kadar kırılganmış.
Göz açıp kapayıncaya kadar geçen bir misafirlikmiş dünya.
Sevdiklerin seni mezarın başında bırakır ama amellerin seni bırakmaz.
Ne bir dost, ne bir evlat, ne bir servet…
Sadece yaptıkların.
Kur'an-ı Kerim bize defalarca haber verdi:
Zerre kadar hayır kaybolmayacak.
Zerre kadar şer gizli kalmayacak.
Her şey yazıldı.
Her söz, her bakış, her niyet…
Amel defterine bir bir işlendi.
Ve o büyük gün…
Defterin sağından verilirse yüzler aydınlanacak.
Solundan verilirse insan kendi kendine “Keşke toprağa karışsaydım” diyecek.
Dünya hayatı için ne demişti Sevgili Peygamberimiz Muhammed (Sav)?
“Bir ağacın gölgesinde kısa bir mola…”
Gölge kısadır.
Serinlik geçicidir.
Yolcu ise kalıcı değildir orada.
Biz gölgeyi vatan sandık.
Mola yerini ebedi yurt bildik.
Oysa ebedî hayat şimdi başlıyor.
Mezarda tek başına kaldığında sorular başlayacak.
Dünya için koştururken ahireti kaç kez hatırladın?
Kalp kırarken kaç kez durup düşündün?
Namazı ertelediğin o anların hesabını verdin mi?
Haksız kazancı “herkes yapıyor” diye meşrulaştırdığın günleri neyle savunacaksın?
O gün kimse kimsenin yükünü taşımayacak.
Bir anne evladından, bir evlat babasından kaçacak.
Dünya alkışları susacak.
Sosyal medyanın beğenileri toprağın altında işe yaramayacak.
Ama bir gizli sadaka…
Bir içten tövbe…
Bir gözyaşı…
Bir yetimin başını okşayış…
İşte onlar karanlığı aydınlatacak.
Hayat kitabına göre yaşamamışsan,
o kitap seni sorgulayacak.
Yaşamışsan, o kitap seni savunacak.
Şimdi hâlâ nefes alıyorsak,
demek ki defter kapanmadı.
Demek ki sağdan verilme ihtimali hâlâ var.
Demek ki tövbe kapısı hâlâ açık.
Toprak seni çağırmadan önce,
amel defterini güzelleştir.
Çünkü mezarda tek başınasın…
Ama ahirette yaptıklarınla beraber olacaksın.
Ve en büyük pişmanlık,
geri dönüşün olmadığı yerde “keşke” demektir
