Merakıma mucip on yıl sonrasının Seydişehir?ini mizahi bir yaklaşımla sunacağım az gülümsetip çokça düşündüreceğim satırları köşemde yayımlamayı çok arzulamıştım aslında ama?
?ON YIL SONRA SEYDİŞEHİR? Başlıklı yazımın tashihi sırasında ?Yalnızlar Rıhtımında? karşılaştığım gözlerim ve gönlümün bitap haline merhem bir paylaşımı nakletmek istedim sizlere?
Teşbihte hata olmaz inşallah diyerek at izinin it izine karıştığı malum dünyanın hengâmelerine ve yerel gerçeklerin pervasız seyrine geçmişe dair özlem satırlarıyla meydan okumak geldi içimden?
***
Dışarıda kar?
Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki. Üzerinde demir maşa... Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri.
Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu... Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman ekmek gibi...
Bir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş merkezlerinin restoran katlarında, boğucu bir gürültü ve havasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım...
Dışarıda kar... İçeride kanaat... İçeride huzur...
Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı.
Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç!
Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer, kokusuna RAM olurduk. Kestane közlemek büsbütün bir gecenin akıllara seza mutluluğuydu.
Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikâyeler, hatıralar... Birçoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine, geniş ve besleyici bir masal dünyası...
***
Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret kalacağımız kimin aklına gelirdi?
Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi, sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı. Çay da kokardı... Domates de...
Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkânının zenginliği yetiyordu.
***
Dışarıda kar... İçeride huzur...
Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu, yolda kalma telaşı, Kimin umurunda...
Ne güzel cahildik. Mutluluğun resmini çiziyorduk...