25 yıl öncesine rastlayan ilk gazetecilik tecrübelerimden birisiydi?
ETİ Alüminyum lokalinde verilen bir iftar yemeğiydi?
?U? düzeninde kuşun sütü eksik iftar sofrası? Göz kamaştıran davetli topluluğu? Kurumuş dudakların ezan beklentisi? Vesaire?
Ve aynı iftar davetinde;
?U? düzeninin protokol kısmı ortasında ezan okunmadan başlayan iştahla çorba içenler? Onlara şevkle hizmet eden komi ve garsonlar... Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu sözüne uygulamalı destek? Ve genç gazeteci heyecanı?
?Zor bu iş? demiştim o gün?
Ya göreceksin, ya görmeyeceksin? Ya da ayak uyduracaksın çok yüzlü dünyaya? Rezalete bak? Mecburiyetlere bak?
Uymadık?
Şükürler olsun bu yolda materyalist bir ruh oluşturmadık? Kimsenin adamı, cüdamı ve tetikçisi olmadık?
Olmamıza da fıtratımız müsaade etmedi elhamdülillah?
Öyle ya; ekmeğimiz var suyumuz var. Haliçte necasetimiz, büyük camide secdemiz? Kasımpaşalılığım tuttu dostlar bahse konu ahval rajona tersti işte?
?5 N? li haberlerin yanında yorumculuğu elden bırakmadık? Ki hazmı kolay değildir Seydişehir?de köşe yazarlığının? Yorumculuğun? Gazeteciliğin?
Yalınayaklık yaptık durduk tabiri caizse? Ve davam yalınayaklığa?
Hatırlarımda; meşhur gazeteciler cemiyeti kavgalarımızdan birinde muharrir bir arkadaş, namı değer iki sendika mensubunu örnek göstererek ?onlar sabaha kadar birbirlerine küfrediyorlar. Sabah aynı kapıdan birbirlerine gülerek giriyorlar. Biz neden böyle değiliz? deyivermişti?
El cevap; eğer buradakilerden herhangi birine sabaha kadar değil, saliselik bir zaman diliminde küfrettiysen ve şimdi yüzümüze gülüyorsan bilmukabele sana deyivermiştim?
Şimdilerde ise; Adeta katmerleşmiş samimiyetsizlikler? Çeşnisi bol yüzsüzlükler? Bayağılaşmış ego tatmin ilişkiler sebil? Şaşar akıllarımız?
En iyisi ne ben yazayım, nede siz okuyun bunları dostlar? Ramazan hatırına?
Boşuna dememiş Üstat Necip Fazıl Kısakürek?
? zaman insanları değil armutları olgunlaştırır??
