Ekmeğini kazanmak için çırpınan eller uzanır ya maveraya,
Maveranın sahibine doğru döner ya yürek kıblesi,
İftarda minareden yükselecek sesi bekler gibi;
yüreğinin sesini bekler ya o nefis...
Sonra eller iner de yürek konuşur ya ta derinden...
Ve titreyen nefesle yürek söyler ya ilk sözünü:
Ey Rabbim! Senden istemekle hiçbir zaman mahrum olmadım ki!
Ve dudaklar kapanır, ses kısılır, göz ıslanır...
Gözyaşları damla damla iner toprağa,
Toprak ıslanır ve inen gözyaşı yeşerir,
Gözyaşı toprağa can verir, ve ademe ruh gelir...
Adem topraktan aldığı kelimelerle yüreklenir ve seslenir:
Ey Rabbim! Acizim, acziyetimi sana şikayet ediyorum!...
Ve bu ses kurumuş dudaklardan yükselir, arş irkilir, Mikail nefeslenir...
Adem’in sesi nitekim Rabbe yükselir ve Rab sevinir...
Sonra nefse seslenir: Kûn fe yekûn...
Ve cisim şekillenir, ruh cisme can verir...
Bulutlar hareketlenir ve gözler semaya sevinçle kilitlenir...
Ve göğe yükselen gözyaşları damla damla arza geri çevrilir,
Yağmur damlaları şükür gözyaşlarına değip dudakları sevindirir...
Toprak bereketlenir, su damlaları tane tane meleklenir...
Ve dudaklar son kez şekil değiştirir:
Şükürler olsun sana ya Rabbi!...
