Bizim çocukluğumuzda analarımız renkli bezlerden kese dikerler ve bayram günü çocukların ellerine verirlerdi. Çocuklar keselerini alır bayramlaşmak için evlere giderlerdi. Ev sahipleri, üzüm, leblebi ve şeker gibi, önceden ne hazırlamışlarsa, el öpmeye gelen çocuklara verirlerdi. Durumu biraz iyi olanlar ise, ortası delik kırk para ve yüz paralar vardı, o paralardan verirlerdi. Biz o paraları çok büyük bir para sanır ve sevinirdik. Yine de bir yumurta alınırdı. Köyümüze elma satan birisi gelmişti. O yüz parayı ben çok büyük bir para sandığım için, adamdan elma satın alacağımı söyledim. Adam elmayı tarttı cebime dolduruverdi. Ben çıkardım o iki buçuk kuruşu yani yüz parayı adama verdim. Adam paraya baktı, güldü ve parayı bana geri verdi, ben çok sevindim. Çünkü bizim için o para çok değerliydi, ama Ayşe Teyze’nin hediyesi bir başkaydı. O becerikli bir kadındı.
O tarihlerde hazır elbise pek fazla bulunmazdı. Bulunsa da herkes alamazdı. Kumaşını alırlar, Ayşe Teyze gibi becerikli olanlara getirip kestirirlerdi. Becerebilenler kendi elleriyle dikerdi. Çünkü o zamanlar köylerde dikiş makinesi bulunmazdı. Beceremeyenler Ayşe Teyze’ye diktirirlerdi. Elbiseler biçilirken arada çıkan küçük parçaları, Ayşe Teyze atmazdı. O parçaları biriktirip bayramda el öpmeye gelen kız çocuklarına bayram hediyesi olarak verirdi. Kız çocukları Ayşe Teyze’den ayrıldıktan sonra, eve gidene kadar belki on defa o bez parçasına bakarlardı. Benim için o iki buçuk kuruş ne kadar değerliyse, kız çocukları için de o bez parçaları o kadar değerliydi. Kız çocukları o bez parçalarından bebekler yapıp kendi aralarında oynarlardı. Çünkü o tarihlerde oyuncak bebekler yoktu. Olsa bile ailelerin ona ayrılacak bütçesi yoktu.
Aziz okuyucularım Ayşe Teyze ahirete gideli seneler oldu, ama Ayşe Teyze hala rahmetle anılmakta ve kendine hayır dualar edilmektedir. Bu kurban bayramı önümüze çıkan büyük bir fırsattır. Öldükten sonra da rahmetle anılmak isteyenler, yoksul aileleri bulsunlar ve çocukları sevindirsinler. Üstad Bediüzzaman, “Ahirette seni kurtaracak bir eserin yoksa, fani dünyada bıraktıklarına da kıymet verme” demektedir. Allah Resulü (sav) “İnsan ölür amel defteri kapanır. Yalınız üç sınıf insanın defteri müstesna. Bunlar sırasıyla şöyledir:
1. Ecri kendisine ulaşan bir sadaka-i cariye
2. Kendisine dua eden salih bir evlat.
3. İlminden istifade edilen âlim.
Bu vesile ile tüm okuyucularımın mübarek kurban bayramını tebrik eder daha nice bayramlara erişmelerine dualar ederiz.
Kaynaklar:
(1) Üç ışıktan Yansımalar, Araştırmacı Yazar, Mehmet Erkan, sayfa (7), Türdav Yayın Gurubu, İstanbul, 2012; Kutub-i Sitte Tercüme ve Şerhi Prof. İbrahim Canan, Hadis No, (6058) cilt 16, Sayfa (518), Akçağ Yayınları, Feza Gazetecilik A.Ş; İST:
