Aynı adı taşıyan bir makale yazmıştım bir yıl kadar önce. Nitekim bir yıl sonra yine o yazıya ilham kaynağı olan dev salondayız, çıplaklığı ve hayasızlığı soluyoruz garip bir sanat(!) galerisi içerisinde. Her tarafta aynı tablolar, aynı yüzler... Hani şu modern mimar, müzisyen, ressam, heykeltraş ve benzerlerinin giyim tarzı, saç tarzı, konuşma tarzı var ya onlarda aynı. Ayrıca resimler, heykelcikler ve diğer sanat eseri(!) herşey de aynıyla duruyor. İçeride ne varsa geçen sene bıraktığımız gibi: aynı. "Kardeşim niye bunların arasına karışıyorsun, onların tablolarını, heykellerini ve benzeri sanat ürünlerini incelemek ve üzerinde yorum yapmak zorunda değilsin ki?! Hem onların hayat tarzı seni hiç mi hiç ilgilendirmez!" diyebilirsiniz. Doğru haklısınız da, ama maalesef biz de aynıyız. Yine yanlış kapıdan girmişiz fuar alanına. Ama şimdi suç bizim mi? Ortada koskocaman bir salon var lakin levha adına, yol gösterme adına hiçbir incelik düşünülmemiş. Hem onların sanatlarını(!) inceleme, alkışlama taraftarı da değiliz. Ama madem düştük bir yola geziyoruz.
Gezerken gerçek manada anlıyorum ki yaptıkları sanat değil. Peki nedir yaptıkları? İşte onu bilmiyorum. Eğer bilseydim haykırmak isterdim: "Ey sanatçılar(!) Siz sanat yapmıyorsunuz, sizin yaptığınız şeyin adı işte "bu!" Fakat bilmiyorum ki "bu" nedir? Ancak yine de ortada yapılan; üzerinde düşünülen, emek harcanan bir şeyler var. Ve ben sadece bu emeği; zihin, yürek ve alın terini alkışlıyorum. Ben sadece müessirin çabasını takdir ediyorum bizatihi eseri değil. Peki eserde ne var? Ne mi var? Kadın, yalnızca kadın, sadece kadın... "Ee! Ne var bunda? Kadın sanatın objesi olamaz mı, o estetik bir değer taşımıyor mu?" deyişinizi duyar gibiyim. Elbette! Kesinlikle taşır! Zira kadın kristal kaseler kadar narin, beyaz bir gül kadar eşsizdir. "O zaman sorun nedir be kardeşim?" Sorun mu? Bence hiçbir sorun yok, herşey gayet normal(!). Yalnız benim bir sorum var sevgili sanatçılarımıza(!): "Yahu bu kadın neden çıplak?" Bir insanın çıplak olmasının; çıplak dolaşmasının, çıplak yatmasının, çıplak bir şekilde koşuşturmasının sebebi ne ola ki? Zira resimlerde bu ve buna benzer manzaralarla karşılaşıyoruz. Tamam kendini Allah'a teslim etmiş (Müslüman) birisi olarak bakmak istemiyorsun tüm bu anlamsız amaçsızlıklara ve yüzünü başka bir yana çeviriyorsun. Ancak o da ne? Yine bir duvar, bir çerçeve ve içinde anlamsız çizgilerle oluşturulmuş çıplak bir kadın. İşte o zaman terler basıyor, terler boşalıyor üzerinden. Nitekim çıkmak istiyorsun, nefes nefese bir çıkış arıyorsun. Ve zor bela kitapların dünyasına, o enfes alana kendini zor atıyorsun. Ama ben yine zihnimi geçtiğim yollara, gördüğüm çıplaklara döndürüp şöyle bir soru sormak istiyorum: "Çıplaklığın akla mantığa uygun bir sebebi var mı? Var da ben mi bilmiyorum yoksa? Örneğin; fakir bir kadın mı resmediliyor tabloda, tualde, platformda. Hayır! Eğer öyle olsaydı pejmürde; yırtık eski elbiseler içinder resmedilmeliydi kadın, değil mi? Hiçbir fakir çıplak olamaz. Mesela Hz. Peygamber döneminde nice eşler vardı ki dışarıya çıkabilecek sadece tek bir elbiseleri varken kimse dışarıda çıplak dolaşmıyordu. O tek elbiseyle yapacakları işlere göre bazen kadın bazen erkek dışarıdaydı. Bu arada diğeri evindeydi. Eğer sorun fakirlik ise, alın size muhteşem bir çözüm.
Peki sanat adına soyunmak, ressamın önüne çırılçıplak çıkmak... Ya da ressamın tasavvurundaki şehveti körükleyici, bırakın körüklemeyi şehvet gayyasının içine düşürücü çıplak bir kadının tuale nakşedilmesi... Tüm bunları akılla, ahlakla, anlamla ya da amaçla açıklamak imkansız. Sanat adına soyunmak olacak iş değil. Evet kadın soyunuyor, soyuluyor ve yağmalanıyor ağyar eliyle tualde, heykelde... Ama buna sanat denemez. Sanatı ve sanatçıyı, eseri ve müessiri var edenden yani Allah'tan bağımsız, yahut O'nunla çelişen birşey asla sanat olamaz.
Nitekim "Kadın neden soyunur?" sorusunun cevabı kesinlikle: "Fakirlikten", "Sanatta utanma olmaz", "Modernite bunu gerektirir", "Zamana uymalı", "Zenginlik böyle bir hayat tarzı sunar" vs olamaz. Ben bunun sebebini tek bir kavramla açıklamak istiyorum: "Modern fahişelik." Yani sanatçı olarak kendilerini addedenler tasavvurlarındaki, akıllarındaki ve bedenlerindeki, kısacası hayatlarındaki fahişeyi resmediyorlar tuallerine. Sahip oldukları hedefi yahut sahip oldukları ahlaksız bedeni resmediyorlar çıplak kadın teninde. Sadece kendilerini resmediyorlar, yani modern fahişeyi...
