Gel efendim bir umudum sende kaldı.
Günlerimiz çok karardı.
Gel efendim bir umudum sende kaldı.
Her tarafı kanlar sardı.
Gül bebeler çok ağladı
Gel efendim günlerimiz çok karardı
Gel efendim!
Dağıldı ümmetin pare paredir.
Ayrılık gönlümüzde derin yaredir.
Bu dertlere ancak senin sözün çaredir.
Gel efendim özüm çok karardı.
Kafirin hilesi aman vermiyor!
Müminin emanı çare olmuyor.
Yiten yiğitler geri gelmiyor
Gözyaşı kanında feryat donuyor!
Gel efendim ümmetin yanıyor!
Yaktırdı cehalet bizleri bize,
Zalim kafir böldü böldü getirdi dize!
Arabı Acemi kırka bölünce
Kürdünü Türkünü yaktı gidiyor
Ümmetin namusu bitti gidiyor
Bağdat utancından geceler ağlar
Şam’ın üzerinde yanıyor dağlar
Mısırı yıkıyor gözü bağlılar
Gel efendim beraber ağlayalım!
Gönülleri hasretinle dağlayalım
Gel efendim sevmeyi unutan gönüllere gel
Açmadan kırılan tomurcuk güllere gel!
Gel efendim çobanı kaybolmuş ellere gel
Gel efendim adını unutmuş dillere gel
Gel efendim yağmuru unutmuş çöllere gel
Kafkas’ı Balkan’ı yitirdik çoktan!
Özbek’i Afgan’ı sildik lügatten
Sudan’ı Somal’i unuttuk hepten
Parça parça kıydı kafir yürekten
Gel efendim aklımızı al da gel
Gel efendim kalbimizi al da gel
Gel efendim sevgimizi al da gel
İstanbul her gece değiştirir eller
Adına hasret kubbelerde güvercinler
Geceleri nurlanır gündüz kirlenen yerler
Gel Yemenin fermanıyla Gel Efendim
Gel Mağribin dermanıyla Gel Efendim
Mekke Medine gülleriyle Gel Efendim
Mümini öldürme hangi dinin fendi
Bu zehiri veren gavurun kendi
İslamı islama düşman belledi
Gel dedim affet gelme efendim
Bizi bu kanlı ellerle görme efendim
Kıyar olduk masumların kanına
Cihad koyduk katliamın adına
Irkın batsın girme İslam kanına
Bu kalbi ne yaptın bomba olmuşsun
Aklını vicdanı nere koymuşsun
Seni parça parça bölene l.n.t
İslamı İslamla dövene l.n.t
Gel dedim affet gelme Efendim!
Bizi bu zulümle bulma Efendim!
Affet gelme dedim diye güllerim küstü!
Afet! Gelme dedim diye dillerim küstü!
Kuşlarım garip kaldı baharım yalnız
Ruzgarı ufkumun esmiyor sensiz
Gelme dedim diye bulutlar sessiz
Gel Eefendim yanan evleri söndür!
Gel Efendim sönen kalpleri yandır!
Gel Efendim Tur’dan döner gibi gel
Gel Efendim yeniden doğar gibi gel
Gel Efendim Uhut’dan ağlar gibi gel
Alem-i İslam yanıyor. Şimdi en önemli farz görev, müminlerin kardeşliğine çalışmak. Bazen şiirin dili kalbin diline yaklaşır. Ama heyhat şiir nerde ben nerdeyim. Keşke kalbimin dili olsaydı. “Muhakkak Allah Mü’minleri Kardeş Yapmıştır” diyebilseydim!
