Dedikodunun sözlükteki karşılığı " Bir kimseyi çekiştirmeye , kınamaya yönelik söylem " demektir.İnsanların kişinin yüzüne söyleyemediği şeyleri başkasına söylemesidir dedikodu. Toplumumuzda şöyle bir yargı var "Ben bunu yüzüne de söylerim , bu yüzden dedikodu yapmıyorum." Deriz ve vicdanımızı rahatlatırız. Aslında öyle değil. Sonuçta bir kişinin hoşlanmadığı bir şeyi gidip başkasına anlatıyoruz. Yani bu da dedikodudur. Aslında dedikodu bir nevi kendi fikirlerini onaylatma dürtüsüdür. Başkalarınında kendimiz gibi düşünmesini isteriz. Bence dedikodunun temelinde de bu vardır. Başkasının kötü yönlerini göstererek kendinin iyi yönlerini açığa çıkarma üstün gösterme isteğidir. Bir nevi bencillik.
Dedikodu insanlar arasındaki ilişkiyi zayıflatır. Birisi bizim yanımıza gelip bir başkası hakkında kötü konuşmaya başladığında ister istemez dedikodusu yapılan kişiden soğuruz. Ona artık farklı bir açıdan bakmaya başlarız. Tabii aklınız başınızdaysa dedikodusu yapılan kişinin yanında dedikodu yapan kişiden de soğuruz. Dedikodu yapan kişiler toplumda sevilmezler Çünkü bilirler ki şimdi burada bir başkasının dedikodusunu yapan kişi yarın başka yerde kendisinin de dedikodusunu yapabilir.
Dedikodu sinsiliğin çekemezliğin kıskançlığın göstergesidir. Biz İnsanlar sevmediğimiz kişinin dedikodusunu yapmaktan zevk alırız. Onların hoş olmayan yönlerinin herkes tarafından bilinmesini isteriz. Bunu yaparak onlara kötülük yaparız fakat bunu yaparken kendimize ne kadar kötülük yaptığımızı göremeyiz.
Bir kişi hakkında konuşurken onun hoşlanmayacağı bir şeyi söylüyorsak dedikodu , eğer hiç yapmadığı bir şeyi konuşuyorsak dedikodu olmaz ancak İFTİRA olur. Ki bu daha da kötüdür . Bir insana çamur atarak onu kötü gösterebiliriz ama ona o çamuru atarken kendi elimizde kirlenir.. Bir anda iki kişi kötü duruma düşer fakat genelde biz kendimizi görmeyiz. Niye böyle bir şey yapalım ki ? İlla birilerini kötüleyecek diye kendimizde istemeden kirleniyoruz. Buna gerek var mı? Yok. Zaten dinimizde dedikoduyu kesin bir dille yasaklanmıştır. İslam dini insanların birbirleri ile hoşgörü içerisinde yaşamaya olanak sağladığı ve bunu istediği için de dedikodu yapmayı kesin bir dille reddetmiş. Kuran-ı Kerim de de Hucurat suresindeki şu ayetlerle dedikoduyu kesin bir dille reddetmemiz istenmiştir.
"Ey iman edenler, zandan çok kaçının; çünkü zannın bir kısmı günahtır. Tecessüs etmeyin (birbirinizin gizli yönlerini araştırmayın). Kiminiz kiminizin gıybetini yapmasın (arkasından çekiştirmesin.) Sizden biriniz, ölü kardeşinin etini yemeyi sever mi? İşte, bundan tiksindiniz. Allah’tan korkup-sakının. Şüphesiz Allah, tövbeleri kabul edendir, çok esirgeyendir.” (Hucurat Suresi, 12)
Ayrıca tek islam da değil bütün dinlerde dedikoduya lanet edilmiştir. Çünkü dediğimiz üzere ciddi anlamda insanlar arasında ilişkiyi bozmakta ve daha kötü bir dünya ortaya çıkarmaktadır. Her ne kadar dedikodu dertleşmek , rahatlamak , içimizdekileri dökmek gibi gözükse de eğer karşı tarafı üzecek, başkaları Hakkı'nda kötü düşünceye yer açıp insanları birbirinden soğutacaksak , bırakalım dertleşmeyelim , rahatlamayalım , içimizdekileri dökmeyelim. Kendi fikirlerimiz gördüklerimiz, duyduklarımız , bildiklerimiz içimizde bizde kalsın . Söylemeyelim kimseye! Söyleyipte insanların içindeki iyi niyeti suistimal etmeyelim. İyi niyetimiz suistimal olmuşsa bile diğer insanları bari rahat bırakın.! Çünkü ileride çok kötü bir dünya ortaya çıkacak . Hiç kimsenin hiç kimseye güvenmediği , hiç kimsenin birbirini sevip saymadığı, bencilliklerle dolu bir dünyaya doğru gidiyoruz. Bunun olmasının sebeblerinden biride biz olmayalım . Az ve öz konuşun ,kitap okuyun. Düşünün... Dünyada en kolay şeydir dedikodu yapmak. En zor şey de kendini tanımaktır. Bırakalım çevremizdeki insanların yanlışlarını aramayı. İlk önce kendi yanlışlarımızı eksikliklerimiz bulup başkalarına fırsat vermeden yanlişlarınızı görün ki millete laf çıkarmayın. Onları da günaha sokmayın. Böylelikle kendimizi geliştirip iyi bir insan oluruz...