Ne kadar zaman kalmıştı hayatımızda.
Biz bir çuval umutları berbat etmiştik.
Öyle fazlaca değil, hayatın 4 de 4 dünü boşa tüketmiştik.
Geceler gündüzler kadar boş ve de eksikti. İnsan hep geçici olan heveslerde, kalıcı olan ne varsa ona karşı direniş içerisinde.
Ne var ki yaşam ,kimsenin akli dengesinin yerine gelmesini bekleyemez, bir kucak dolusu aldanmış hataları göz ardı etmezdi. Bir yaşanacak ömür varsa hayatta, adresi hatalar la dolu boş bir serüven ve heves e bağlı değil.
Kazançlar ve ileriye dönük mutluluklar için o yolu tırmalayan amellerle süslü bir geleceği kapsamalıydı. Yanlış çoktu zaman ise kısıtlı, tutunacak yol çoktan belli.
Ama maddi anlamda gören gözlerin manevi anlamda körlüğü mevcuttu. Nasıl kurtulurdu, bu zayıf noktalar benlikten. Nasıl bırakırdı duyguları, yada nasıl terk edilirdi? Zaman bazen ilaç olmaktan ziyade zehir olmaya başlardı .
.Aynı kısıtlı olan ömür' e karşı takınılan bu rahat davranışlar gibi. Zaman sadece beklerken yani sabır ederken tabiri caizse diş sıkarken güzeldi ve de yerindeydi.
Kayıp giden dünya hayatına boşluk dolu anlamsız satırları deftere eklerken değil. Kusursuz dünyanın sınırlı nefesleriydik biz, birileri gelirken birileri isterse bırakılan yerden isterse sıfırdan başlayacak ve hiç bitmeyeceğini sandığı nefese bin bir eksik hataları sıralamakta ısrar edecek ve gerçekleştirecekti.
Kolaysa vaz geçsindi, kolaysa bende bu kervana katılmıyorum deseydi.
.Sahi kolay mı? Hayır değil, işin korkunç tarafı kişiyi cezbeden ne varsa olmaması gerekenlerin yanında Kul'a göz kırpmıyor adeta kolundan tutup çekiyordu.
Engel olmak mı, asla! İnsan sevgiye aşık varlıksa, doğru olmayan her yolda onu aramaya hatta ayağına gelen o fırsatı tepmeyecekti.
Deli olmayalım lütfen kimse zor yoldan doğruya heveslenmez. Kolay yoldan yanlış varken, daha cazip gelen buysa gerisi vesaire olmalı ama kati suretle yanlıştı ölümün manevi anlamda gerçekleşmesi demekti..