SINIRLI BAKİYE2

'Neredesin sevda?' dedi genç adam. Bir bunalımın içinde sürüklenip gidiyordu adeta. Ellerinde umut yok duyguları son derece zerresine kadar hissederek yaşayan genç adam, yersiz kaldı bu hayat karmaşasının içerisinde. Gitmeden bitmişti, bazen gitmeye gerek kalmaz insan kalırken de  bitebilirdi. Neden bu kadar boşlukta hissediyordu kendini ,sorun neydi? Sorun sevmek mi? Sorun kimdi? Bazı insanların neden hayatında kimseyi istemediklerini şimdi anlıyordu. .Sebebi açıktı, tabii ki sonradan üzülmemek için ,yalnızlık her zaman kimilerine göre paha biçilmezdi. Ersin de bundan sonra öyle yapacaktı karar vermişti, kimseye gerek yoktu. Arkasını dönünce  hançerlenmektense, arkasını da dönsün önünü de kimse olmasın tabiri caizse. İnsan ne kadar az insan alırsa hayatına o kadar dertsiz olacaktı onun nazarında. Sahi öyle miydi !Kimsesizlik ne zamandan beri güzel olmuştu? Peki ya bundan onun neden haberi yoktu. O hayatta değilken mi olmuştu tüm bunlar. Yada bir ara uyumuştu o sıra ya mı denk geldi. 'Ah be adam ne kadar aptalsın' dedi. Adeta kendi kendini yere gömercesine. İnsanlar hatalarıyla vardır, zaten hata yapma lüksü olmasaydı en başında onun ismi insan değil, melek olurdu. Ne diye bu kadar yüklenirdi kendine ,vur dediyse öldür demedik ya. içinde kendi kendine haykırıyor muydu ,adeta kafayı yiyecekti. Birileri bu gidişata dur demeli onu bu halinden alı koymalıydı. Nerde o birileri neden göremiyordu, insan en yakınındakini göremezdi aynı kendisi gibi. Görüp te fark edememek bu muydu, adeta kendini sorguluyordu. Zamanı gelmiş hayatına bir kare daha hatanın zerresini sığdırmaması gerekiyordu. Buna kim ne maksatla yardım edecekti. Onun derdini kendi derdiymişçesine benimseyecek ,onu kabullenip tüm hatalarıyla sevecekti. Yeniden mi aydınlanıyordu ,yeniden doğuyordu .. Sahi gönlü neden bu kadar harabeydi. Ama  biliyor yolunu bulmuştu .. Allah kuluna hiç bir zaman yardımsız bırakmaz ,gönlünü sıkmazdı. Sahi Allah ı ne zaman unutmuştu ne zaman kendini yaratana,ona rızık,su verene,hayat verene, acıyan yarasına derman verene 'bittim   rabbim'  derken  'yettim kulum'  diyene . ne ara unutmuş,  ne ara nankör olmuştu bilemedi, bilemeyecekti de. bunca şeyi verenden medet beklemeyecekse kimden ne bekleyecekti? Onunki de laf , insanlardaki bu akıl dışı tutarsızlıklar hep evvelini unutmuşluğundan geliyordu..