Olaylar karşısında sustuğumuz her ne varsa meşru mu?

Kişi gördükleri ve yaşadıklarına zamanla ruhsal ve bedensel olarak alışır, vereceği tepkiler git gide sessizleşir ve zamanla tepki olmaktan çıkar.Bu bir göz alışkanlığı ile başlar başta kişinin veya toplumun inandığı her ne doğrusu veya inancına ait görev ve yasakları varsa, buna karşı davranışlara şahit olması kişiyi karşılaştığı olaya tepki ve ikaz etmesine sebep olur.

Herşey bir tarafa toplumun toplumsal olmazsa olmazları ve örf dediğimiz kalıplaşmış doğruları vardır. Buna aykırı bir durum söz konusu olunca her bireyin canını sıkar, herkes aynı tepkiyi elbette veremez. Kimi olaya engel olmaya çalışır kimi ikaz ederken kimi seyirci olur.. bu bir tür yanlışa dur deme halidir.

Fakat zamanla bazı rahatsız edici olaylar olsa bile göz aşinalığı, sürekli şahit olma, bir çok söz hakkına sahip olanların sessizliğinden dolayı zamanla beyin ve ruh gördüklerini artık yadırgamaz bir zaman sonra oda aynı karede kendisini bulur.

Artık ikaz etmek, tepki göstermek vs.. hepsi yok olmuş yeni gelen sözüm ona meşrulaşan herşey göz kapatacak susturulacak kadar aşinalaşır. Bu işler böyledir zaten önce tepki çeker, sonra gözleri alıştırır , sonra kişiyi susturur ve en beteri yanlışlara karşı çıktığın yaşantının bir bakmışsın ki sende onlardan olmuşsun.

Her alışa gelen şey önce gözlere kendini kazıyarak gerçekleşir yani baktığımız her kare her yanlış artıkça zamanla kişiyi içine haps edip sessizleştirir. Tepki vermek artık imkansızdır. Tüm toplumu içine alan bu meşru olmayıp meşrulaştıran yanlışlara tepki vermek isteyen tek tük insanlarda toplumun alay ve ikazına maruz kalmaktan sakınıp onlarda dahil olur bu yeni akıma.

En azından şahit olunan hatalara karşı alışmamak ve artık susuyorsakta bunu meşrulaştırmalarına izin vermemeliyiz, zira bunun yanlış olduğunu şahit olanlara anlatıp alışmalarını engelleyerek en azından düşündürmeyi hatayı hatırlatıp doğruyu unutmamalarını sağlamalıyız.

Sonuç olarak bizi insan yapan ruhumuz ve zekamızdır, eğer konuşamıyor ve tepki veremiyorsak biz aklımızı kullanmıyoruz demektir. Sustuğumuz her gerçeğin esiri , her gerçekse zamanı gelince davacı olacaktır.