Bayram…
Bir ümmetin aynı tekbirde buluştuğu, aynı duada birleştiği, aynı kardeşlik ikliminde nefes aldığı mübarek zaman dilimi…

Ama bugün dönüp baktığımızda acı bir hakikat yüzümüze çarpıyor:
Bayramın adı duruyor, fakat ruhu tükeniyor.
Takvimde bayram var, evlerde telaş var, çarşılarda kalabalık var, telefonlarda mesaj var…
Ama kalplerde o eski sarsıcı sevinç, o derin huşu, o tertemiz kardeşlik iklimi var mı?

İşte asıl soru budur.

Peygamber Efendimizin bayram sevinci, bugünün yapay coşkularına hiç benzemezdi.
Onun bayramında gösteriş değil şükür vardı.
İsraf değil bereket vardı.
Gürültü değil huzur vardı.
Tüketim değil paylaşım vardı.
Ve en önemlisi, nefsin keyfi değil Allah’ın rızası vardı.

Resûlullah için bayram, Allah’ın ümmete bir lütfuydu.
Ramazan Bayramı, sabrın ve kulluğun ardından gelen bir şükür nefesiydi.
Kurban Bayramı ise teslimiyetin, fedakârlığın ve adanmışlığın ilanıydı.
Yani bayram, boş eğlencenin değil; anlamlı sevincin adıydı.

Bugün ise bayramın özüyle değil, kabuğuyla meşgulüz.
Yeni kıyafetler tamam…
Tatlılar hazır…
Sofralar kurulmuş…
Mesajlar atılmış…
Peki ya gönüller?
Peki ya kırgınlıklar?
Peki ya fakirin kapısı?
Peki ya yetimin mahzun bakışı?
Peki ya uzun zamandır aranmayı bekleyen akrabalar?

Gerçek şu ki, bayram sadece güzel giyinmek değildir.
Bayram sadece et dağıtmak da değildir.
Bayram sadece ziyaret listesi çıkarmak hiç değildir.
Bayram, kalbin Allah’a yönelmesi ve insanın insana yeniden yaklaşmasıdır.

Peygamberimizin bayramında çocukların sevinci vardı.
Kadınların huzuru vardı.
Yoksulların gözetilmesi vardı.
Komşunun hatırlanması vardı.
Yetimin unutulmaması vardı.
Bayram, sadece mutlu olmanın değil; mutlu etmenin de adıdır.
İşte sünnetin bayram anlayışı tam da budur.

Fakat biz modern çağın hızına, gösterişine ve tüketim kültürüne öyle kapıldık ki, bayramı da içi boş bir seremoniye çevirdik.
Sarılıyoruz ama samimiyet eksik.
Gülüyoruz ama içimiz yorgun.
Kalabalık sofralara oturuyoruz ama aynı sofrada bile yalnızız.
Toplu mesajlarla bayramlaşıyor, ama bir gönlü onarmaya yanaşmıyoruz.

Daha da acısı şu:
Bayram sabahı namaza gitmeyen ama bayram fotoğrafı paylaşan bir anlayış büyüyor.
Yoksulu görmeyen ama sofradaki zenginliği sergileyen bir tutum yayılıyor.
Akrabasıyla küs olan ama herkese “hayırlı bayramlar” yazan bir ikiyüzlülük sıradanlaşıyor.

Bu mudur bayram?
Bu mudur ümmet olmanın manası?
Bu mudur Peygamberin öğrettiği sevinç?

Hayır.
Bin kere hayır.

Peygamberin bayramı, secdeyle yükselen bir sevinçti.
Tekbirle derinleşen bir teslimiyetti.
Paylaşmayla çoğalan bir bereketti.
Affetmeyle güzelleşen bir kardeşlikti.
Yetimin başını okşayan, garibin gönlünü alan, küslüğü bitiren, kapıları merhamete açan bir bayramdı.

Bugün yeniden o ruha dönmeye mecburuz.
Çünkü bayramı kaybeden, aslında bir günü değil; bir medeniyetin kalbini kaybeder.
Bayram, sadece dini bir ritüel değil; İslam toplumunun vicdan testidir.
Eğer bir bayram sabahı hâlâ aç yatanlar varsa, hâlâ kapısı çalınmayan yaşlılar varsa, hâlâ affedilmeyi bekleyen kırgın kalpler varsa, orada bayram eksiktir.

O halde kendimize dürüstçe soralım:
Biz bayramı mı yaşıyoruz, yoksa sadece bayram görüntüsü mü veriyoruz?

Çünkü hakikat şudur:
Bayram, en yeni elbiseyi giymek değil; en eski kırgınlığı çıkarmaktır.
Bayram, sofrayı büyütmek değil; merhameti büyütmektir.
Bayram, çok mesaj almak değil; bir gönülde gerçek yer bulmaktır.

Ve unutmayalım:
Peygamberin bayramı gösteri değil, dirilişti.
Bizim bayramımız da yeniden dirilişe dönüşmedikçe, takvimde yazan kelimenin hiçbir kıymeti kalmayacaktır.

Son söz:
Bayramı yeniden bayram yapmak istiyorsak,
alışverişi değil ahlakı,
gösterişi değil sünneti,
kalabalığı değil kardeşliği büyütmek zorundayız.

Çünkü bayram, Allah’a yakın olanın sevinci; insana merhamet edenin nişanıdır.