İnsan unutur. Yaratılışını unutur, hayat gayesini unutur, aciz iken kudrete erdirildiğini unutur. Yapılan iyiliği ihsanı ve güzelliği unutur. Allah-u Zülcelal de hatırlatır ona unuttuklarını. Yaradılış gayesini, meniden, embriyodan, bir çiğnem etten yaratıldığını, kendisine yapılan lütufları sıralar. Bazen tarihi süreçlerde, kritik dönemeçleri hatırlatır. Zayıf ve mustazaf iken, sayıca az ve küçümsenirken güç ve kuvvete kavuşturulduğunu ilk nesil Müslümanlara hatırlattığı gibi sonrakilere de hatırlatır. “Bulunduğunuz yerde önemsenmeyecek kadar az olduğunuz, insanların sizi kapıp götürmelerinden korkar halde bulunduğunuz zamanı hatırlayın. “(Enfal-26)
Hatırlatma insana kim olduğunu, nereden gelip nereye gittiğini, hayatın anlam ve felsefesini, geçmişi ve geleceği mukayese ederek yolunu bulmasını sağlar. Asıl felaket Allah’ı unutmak realitesini gözden kaçırmadan ferahlık ve genişliğin geçmişin ızdırapları ve çileleri üzerine bina edildiğini hatırlatmak ve akıldan çıkarmamaktır. Zira hatırlayanın kalbi ve zihni diri kalır. Diri hafıza hatalara ve yanlışa düşürmez.
Mekke’de insanların kendilerini kapıp götürmesinden, işkence ve ölümlerle hayatı yitirme endişesinden, yurtlarını ve yuvalarını davaları için terk etmek durumunda kalıp kâh Habeşistan, kâhYesrip yollarına revan olmaları, Taif’te taşlanan günlerin nasıl güzel günlere kapı araladığını hatırlatmak ve hatırlamak kalbe sürur ve ferahlık verir.Bu bağlamda öldürmeyen her darbe insanı güçlendirir. Sabrını ve azmini biler, çelik bir iradeye kavuşturur. Hayatı kendilerine zindan eden zorbaların pes etmesi ve müminlerin feraha, refaha, esenlik ve güvenliğe kavuşması elbette şükür ve hamd sebebidir.
Her ayetin ve ilahi emrin okunduğu dönemle ve çağla mutlaka bir ilintisi vardır. Zaten medeni olan bu ayet Mekke’nin sıkıntılı günlerinden bahsettiği halde iki kutsal şehrin de ismi verilmemekte adeta tüm zamanların iman edenlerine kolaylık ve rahatlık günlerinde geçmişi hatırlamaları öğütlenmektedir. Bu minvalde bu ayetten modern asrın Müslümanının da nice ders ve öğütler çıkarması önem arz etmektedir.
Hatırlayın ey bu ülkenin imanı için bedel ödemiş, ateşten gömleği sırtına geçirmiş adamları.Yirmi beş otuz yıl önce sizler üç kişi bir araya gelip İslami bir ders ve sohbet yapmaktan ürküyordunuz. Sokakta yürüyen erkekleriniz sakalından dolayı, kadın ve kızlarınız ise tesettürlerinden dolayı hakaret işitecek diye diken üzerinde geziyordunuz. Sokak ortasında hain bir kurşunla hedef alınmaktan, evden çıkıp eve dönememe adına bir kaygı taşıdığınız için her gün ailenizle helalleşerek ayrılıyordunuz. Sermayenizi birleştirip işlerinizi büyütemiyor, iş yerleriniz yakılıp boykot ediliyordunuz. Bakınız Allah bugün sizi bol ve helal rızıklarla refaha eriştirdi. Dün mahallenin tamamında bir tane yarım yamalak aracınız varken bugün eş ve çocuklarınızla beraber araçlarınız ve meskenleriniz var. Bugün yüzlerce farklı kulvarda hizmet gören STK’nız ve vakıflarınız var. Resmi ve sivil kurumsal ve etkin kurum ve kuruluşlarınız var. Haydi şimdi çalışmanın zamanı değilse o halde bu zaman ne zaman söyler misiniz?
Sizleri duyar gibiyim zorlu yılların bereketini bu kadar imkân içinde göremiyoruz diyorsunuz. Demek ki rahat ve kolay zamanlar, imkanların ve fırsatların çoğalması çalışmanın ve mücadelenin kalitesini arttırmıyor. Bilge lider Aliya’nın vecizesi bir kez daha yüreklerde yankı buluyor. "Davalar acılar içinde doğar, refah içinde ölür."Davaların refah içinde ölmemesi için elbette ayetin sonunda ki uyarıya şiddetle ihtiyaç vardır. “Umulur ki şükredersiniz.”(Enfal-26) Şükür geçmişte kalmayıp anın vacibini yapmaktır. Modern imkanları, fırsatları araçları ve enstrümanları sonuna kadar aziz davamızın emrine verebilmektir. Yeni kuşağın geçmiş sıkıntılarla karşılaşması gerekmez. Anın vacibini, zeminin müsaitliğini, gelişen araç ve gereçleri kullanmanın gerekleri yapılmalı, yarış ve koşu bittikten sonrada koşan atlara dönenulvi bir nefesi kuşanmalıyız.
